خشكيدگي آفتي كه به جان جنگلهاي بلوط افتاده است...

مطالعه گرده شناسي توسط دانشگاههاي ايراني و آمريكايي نشان مي دهد كه 14700 سال پيش منطقه زاگرس در منه زار بوده است (چيزي شبيه جنوب تبريز امروزي) رفته رفته دانه هاي گرده هاي گونه هايي مثل بنه و بلوط در اين جنگلها پيدا شده است.

اين در منه زار تكامل پيدا كرده تا جنگلهاي زاگرس در 5500 سال به اوج رسيده است.

5 منطقه اكولوژيكي از نظر جنگلي داريم كه يكي از مناطق منطقه رويش زاگرس است كه از شمال غربي ايران شروع مي شود و تا فيروز آباد استان فارس ادامه پيدا مي كند و حدود 6 تا 5 ميليون هكتار جنگلها منطقه رويش زاگرس است.

گونه هاي اصلي اين جنگلها از نظر فراواني گونه هاي جنسي بلوط است و در حدود 10 استان از استانهاي غرب و جنوب غربي كشور (آذربايجان غربي، كردستان، لرستان، كرمانشاه، ايلام، كهگيلويه و بوير احمد، اصفهان، چهارمحال و بختياري، فارس و خوزستان) را شامل مي شود.


که با افزايش جمعيت، تغيير معيشت و تلفيق دامداري و زراعت بسياري از جنگلها تبديل به زمينهاي زراعي شده اند و از طرفي در زمستانهاي سرد، سفت و طولاني نياز به تامين سوخت بوده است كه بخشي از اين جنگلها به خاطر تامين سوخت از بين رفته اند.

درصد ساله اخير با پيشرفتهاي تكنولوژي و بهداشتي نياز به منابع افزايش يافته و استفاده از تكنولوژي تخريبها را افزايش داده است.

هم چنين در سالهاي اخير خشكسالي جنگلهاي زاگرس را در وضعيت بحراني قرار داده است به خصوص در لبه هاي بيروني جنگل در سطح توده اي شاهد بيماري خشكيدگي هستيم.

اين آفت در جنگلهاي بلوط فارسي و ايلام بيشتر ديده مي شود.